“İkinci kaptan Uğur, bana yüklemenin tamamlandığını ve geminin erken kalkacağını söyledi. Kamaramı kilitleyerek aşağıya indim. Makineleri çalıştırmaya başladık. Bu sırada gemi birden sancağa (sağa) doğru 15 derece falan yattı. Beş dakika sonra iskele tarafına balans istediler. Yalnız gemi 5 dakika içinde çok çabuk düzeldi. ‘Hayat N’ daha önce okyanus çalıştığı için geminin batacağına kaanat getirmedik. Gemiye tam yol verdiler. Bir süre sonra bu sefer gemi birden iskeleye yatmaya başladı. Sürekli yattı, ama biz batacağına hala inanmadık. 77 tane TIR vardı. Çok fazla bir yükleme de yoktu. Makineler yağ basıncı düşünce, alarm verdi. Jeneratörün bir tanesini kapattık. Bu sırada geminin yatması nedeniyle tırlar gürültüyle geminin yan saçlarına vurdu. Biz o anda artık battığımızı anladık. İkinci çarkçı benim önümden yukarıya kapıya çıkmaya çalışıyordu. Bende seyyar elektrik kablolarına tırmanarak yukarıya çıkabildim. Geminin dışına ulaştığımız da biz personel olarak 4 kişiydik. Fakat geminin baş tarafından durum çok kötüydü. Yaklaşık 100 kişi orada toplanmış yardım istiyordu. Bağıran, küfreden, şahadet getirenler, kendini denize atanlar vardı. Gemi yatmış, herkes yan tarafında bekliyordu. Personel atlamayın diye şoförlere bağırıyordu. Ama bazıları atladı. Atlayanlardan birisi de öldü. Biz bekledik. Bir süre sonra limana bağlı römorkörler geldi. Can yeleğindeki düdüğü çaldık. Römorkördekiler, projektörle tarayarak kalabalık olan bölüme yanaştı. Bizde bulunduğumuz yerden geçerek kalabalığın yanına gittik. Biz gelen sivil römorkörlere atlayarak kurtulabildik. Tabi tırların içinde kaçak yolcu varsa sayı artabilir. Gemi batarken hala tırlardan korna sesleri yükseliyordu.”