Bütün bitkilerin anası olan Aphrodite’in Adonis adında bir oÄŸlu daha vardı. Yunanlılar Aphrodite’in oÄŸlunu bizi çarçabuk terk eden çiçekli ve neÅŸeli ilk baharın sembolü olarak kalbul ederlerdi. Adonis saklandığı aÄŸacın kabuklarını yarark çıktığı zaman güzel günler baÅŸlıyor, çiçekler açıyor, ilbahar baÅŸlıyordu. Onun hayatı tıpkı çiçekler gibi sınırlıydı, bir kaç gün sürüyordu. Çünkü Adonis açılıp güldüğü, gençliÄŸin en güzel ve parlak çağına ulaÅŸtığı gün ölüyordu. Bu zaman yaz mevsiminin sonuna denk geliyordu. Yani sonbaharın çiçeklerin solduÄŸu, yaprakların sarardığı dünyaya hüzünlü bir havanın hakim olduÄŸu mevsimn. Ä°ÅŸte bu mevsimde Adonis dünyamızı terk ediyor görünmez bir aleme giriyordu.

Böyle bir mevsim de Adonis yaban domuzunu kovalarken hiç beklemediÄŸi bir anda yaban domzu birden bire geri dönmüş ve ona saldırmıştı. Aphrodite oÄŸlunun geçirdiÄŸi kazayı haber alır almaz Olympos’tan aÅŸağı inmiÅŸti, ancak yanına vardığında oÄŸlu çoktan ölmüştü. Aphrodite aÄŸlayarak oÄŸluna sarıldı. Adonis’in ölümüyle Aphrodite’in yanı sıra periler ve bir çoktanrıça göz yaşı döktüler, yas tuttular. O günden sonra Adonis’in öldüğü gün’ün anısına Adonis’I sevenler yas tutmaya baÅŸladılar..taki doÄŸduÄŸu güne kadar. Bu yüzden, neÅŸeli ve rengarenk geçen ilk bahar ve yaz mevsiminden sonra kasvetli ve hüzünlü sonbahar ve kış gelir. Bu mevsimler Aphrodite ve perilerin Adonis’in yasını tuttukları dönemdir.