Ben senin kalbini, sen benimkini yurt bildikten sonra, ÅŸehirlerimiz ayrı olmuÅŸ ne farkeder. Ben sende yaşıyorum, mevsimlerden ve zamandan habersizsen sen bende hüküm sürüyorsun. Orada mevsim yaz olmuÅŸ hazana dönmüş… bize sarsıntı vermiyor.Kalbimin aynasını sana tutunca mesafeler yitiyor ve beliriyorsun. Seni gönül aynamda görebiliyorsam, ayrılıktan yurtsamadan söz etmenin anlamı yok. Ayrılık pekiÅŸtiriyor sevdamızı. sen orada benim için yaşıyorsun, ben burada senin için yaşıyorum.

Mesafelerin aÅŸkı çoÄŸalttığını senden öğrendim ben. Sevda üstüne ne biliyorsam sen öğrettin. ruhlarımız birlikte yürürken keÅŸfettik aÅŸkın bütün girdaplarını. ben düşünce sen tutup kaldırdın ;özleyince ayrılığın daha bir koyusuyla tanıştırdın beni. Ayrılıklar içinde buluÅŸmayı, uzağı yakın etmeyi ve böylece daha çok, daha çok sevmeyi öğrendim. Ve anladım, insan kendi başına sürüklüyor aÅŸkı, kendi ellerinde taşıyor bir kor gibi. Bir gün aÅŸkın ellerimizde kor keseceÄŸini, bıraktık mı yanacağımızı; taşıdıkça, çoÄŸalttıkça daha koyusuna ereceÄŸimizi sen söylemiÅŸtin. Åžimdi yanan kavrulan ellerimiz deÄŸil, yüreÄŸimiz…. Kavruldukça aÅŸka olan inancımız artıyor. Tek başımıza,onurlu ve muhteÅŸem bir coÅŸkuyla arıyoruz birbirimizi, yani aÅŸkı…

Sana haksızlık etmemeliyim. Ayrılık acılarından bende yakınıyorum. Bir bilsen olmadık iÅŸlere vuruyorum kendimi. Anlamsız avuntular icad ediyorum kendime. Åžaşırıyorum, ben mi gurbetteyim, sen mi sıladasın? Yurtsayan, mevsimleri uzaktan seyreden hangimiz? Bir arÅŸ hatırası bulmak için geceleri bekliyorum. Senin gecelerin dostu olduÄŸunu,durmadan güneÅŸi çağırdığını biliyorum. Seni orada ne orası yanı başımda, her gördüğüm ve dokunduÄŸum nesnede, okuduÄŸum her ÅŸiirde, dinlediÄŸim her ÅŸarkıda görmesem; seninle yaÅŸamasam gündüzü ve geceyi ….

Günleri ucu ucuna ekleyemezdim, gecenin sonunu getiremezdim. Boş bir çerçevede gibi anlamsız kalırdı yaşamım.

Biliyorum ki ruhumun yarısı sende yaşıyor; seninle acılar çekiliyor, seninle sınırsız düşler kuruyorum. GittiÄŸin denizler boyunca benide sürüklüyorsun. Acıların içinde damıtıyoruz yaÅŸam ışığını. AÅŸk acı çekmekse paylaşıyor onu ruhlarımız. Paylaşıyoruz paylaÅŸmasınıda, ben hep sana haksızlık ettiÄŸimi düşünüyorum. Sen hasını yaşıyorsun acının bense gölgesini….

Kapıları hep sen açıyorsun hep sen göğüslüyorsun fırtınaları… En büyük ÅŸarkıları hep sen söylüyorsun. Ben seni izliyorum yalnız, gönlümün aynasına düşeni yaşıyorum.

Ayrılık acılarından daha çok sana yetişememenin, bütünüyle sen olamamanın acısını yaşıyorum.

Daüssıla’dan, yurtsamamaktan söz açıyorsun, sözlerin kurÅŸun gibi iÅŸliyor içime, aÅŸkı elinde bir kor gibi taşıyanların sılası, sevdalıların yüreÄŸinden baÅŸka neresiydi?ÖzlediÄŸin aradığın ve bulamadığın benim gönlümün ateÅŸi olmalı. Asıl hazan asıl karanlık benim gönlümde. Orada sana yetecek, seni acılar önünde diri kılacak coÅŸkuyu, tutkuyu ve baÄŸlılığı bulamıyorsun. Yoksa ayrılığın mesafelerin aramızdaki kara gecelerin ne önemi var?

YüreÄŸimin bütün darlığına raÄŸmen ruhumun bir yarısının sende olduÄŸunu bilmeni isterim. Beni yaÅŸama baÄŸlayanın sen olduÄŸunu ve aÅŸkı bir kor gibi elimde taşıdığımı… Sıla benim sıla sensin… sıla gönlümüzün aynası. Orada seyrediyoruz birbirimizi. Gecenin önemi yok, umudumuzun ışığı yeter bize… Seni seviyorum