Lise sonu okuyorduk ve oldukça heyecanlıydık çünkü üniversitenin yolları yakındı artık. Günler bu heyecanla geçerken bir gün sınıfa yeni bir öğrenci transfer oldu. Çok güzel genç bir kızdı transfer olan öğrenci. Sınıfta ki bütün erkekler onun peÅŸinde koÅŸmaya baÅŸladı. Oysa benim en iyi erkek arkadaşım ona bakmadı bile. Günlerden bir gün bu kız bizim yanımıza geldi ve bizimle konuÅŸmaya baÅŸladı. Arkadaşımın yanına oturdu ve birden elindeki kalemi aldı. O anda içimi bir korku sardı. Kalbim acıdı. Anlam veremedim o anda. Sonra biraz daha konuÅŸtuktan sonra yanımızdan ayrıldı. O gün eve dönerken kız bizimle vedalaÅŸtı ve elimizi sıktı. Onun elini sıkarken yine kendimi kötü hissettim. Önceden bir kız onun elini sıksa veya yanlışlıkla dokunsa alınmazdım. Düşündüm bunu gecelerce… Lise sonun son günleriydi herkesi bir vedalaÅŸma telaşı ve ayrılık hüznü almıştı. Bende üzülüyor bir yandan da seviniyordum. Hem üniversiteli olacaktım hem de… Hem de neydi?

Lise bitmiÅŸti sonunda ve biz artık üniversiteli iki gençtik. Aynı okul ama farklı dallarında okuyorduk. Ãœniversite hayatı normal öğrencilik hayatından daha deli doluydu. Daha geniÅŸ bir çevremiz olmuÅŸtu. Onun da benim gibi çevresi geniÅŸlemiÅŸ ve daha az beraber olmaya baÅŸlamıştık. Daha sonraları onu daha az görmenin bana daha fazla acı verdiÄŸini anladım. Okula beraber gittiÄŸimiz bir gün, kız arkadaÅŸlarından bir kaçı yanına gelerek onunla konuÅŸmaya baÅŸladılar. O an ne kadar gülümsesem de içimde tarifi olmayan bir hüzün vardı. Yıllardır içimde ki bu tuhaf duyguyu anlamaya çalışmıştım. Sonunda farkına varmıştım. Bir kaç yıl kadar geç olsa da… Onu seviyordum ama bir arkadaÅŸtan da öte bir sevgili olarak seviyordum. Ä°lk konuÅŸtuÄŸumuz da ki duyguların anlamını anlıyordum artık. Lisede ki o kızın ona dokununca neden içimin acıdığını ve onu göremeyince ne kadar üzüldüğümü anlıyordum. Bunu anladıktan sonra onunla daha fazla zaman geçirmek için elimden geleni yapmaya çalıştım.

Sabah, öğlen, akÅŸam hep onunla zamanımı geçirmek için uÄŸraÅŸtım. O da bundan keyif alıyordu çünkü ne desem kabul ediyor hatta bana, o çenebaz arkadaÅŸlarından uzak tuttuÄŸu için teÅŸekkür ediyordu. Günler olabildiÄŸinden güzel geçiyordu. Eskisi gibiydik, çocukluk yıllarında ki masum gülüşlerin olduÄŸu anları yaşıyorduk yine. Sadece bir ÅŸey farklıydı. İçimdeki gülümsemenin aÅŸk olduÄŸunu sadece ben biliyordum. Bunu ona söylemeye çekindim. Gözlerine bakarken bile utandım vazgeçtim. Defalarca, defalarca ve dafalarca… Sandım ki tek ben seviyordum onu… Çünkü bana bir tek kelime bile etmiyordu aÅŸka dair. Ãœzüntü kaplıyordu geceleri içimi. Ona aÅŸkımı söylememek bir yana, onun beni sevmediÄŸi düşüncesi gerçekten kötü etkiledi. AÅŸkımı içimde saklamak ve ne olursa olsun daima onun gülen yüzünü görmek istiyordum. Bir kaç yıl daha böyle geçti.

Bir gün tedavisi olmayan bir hastalığa yakalandığını öğrendim. Kendimi bir anda uçurumun kenarındaymış gibi hissettim. Her ÅŸeyin bir sonu olduÄŸunu biliyordum ama o daha çok gençti ve bir daha gülümseyiÅŸini göremeden ben de bir dünya da yaÅŸayan bir ölü olacaktım ondan sonra. KeÅŸke diyordum o yaÅŸasa ben ölsem. Bir yolu olsa keÅŸke… Yoktu hiç bir yolu yoktu. Tedavisi olmadığı için ve hastalığın artık son haddine geldiÄŸi için sayılı günleri kalmıştı. Ä°lk önce okuldan ayrıldı ve ailesiyle zaman geçirmeye baÅŸladı. Daha sonraları iyicene eve kapandı. Dermanı yoktu gezmeye. Bense o senemi dondurup zamanımın hepsini onunla geçirmeye baÅŸladım. Her gün gülüyorduk. Her gün, her gün…

Günlerden bir gün ve ben aÄŸlıyordum. Yalnız ben deÄŸil herkes. Bir tek o deÄŸil… Zaten hep onun gülmesini istiyordum. Bir kez bile aÄŸlamasını deÄŸil. Yakışmıyordu ona aÄŸlamak yakıştıramıyordum. Onsuzken onun odasına bile girmekte zorlanıyordum. Bir kaç gün geçmiÅŸti onun gittiÄŸinden beri. Ve odası aynı kalmıştı. Belli ki annesinin yüreÄŸi el vermemiÅŸti odasına girmeye. Etrafı sessizce dolandım. Bakındım resimlerimize. Gülen resimlerimize. Tanıştığımızdan sonra ne kadar da çok resim çektirmiÅŸiz hiç farketmemiÅŸim. Birbirimize hediye ettiÄŸimiz kitaplara daldı gözüm. Tutamadım gene gözyaÅŸlarımı ve aÄŸlamaya baÅŸladım. Yatağına doÄŸru gittim ve yastığını aldım sıkıca sarıldım. O kokuyordu… Ne kadar çok seviyormuÅŸum oysa onu. Ne kadar zormuÅŸ bu ayrılık.

Yastığının içinde bir hışırtı duydum. Yastığın bezini alarak içine baktım. İçinden bir mektup çıktı. Oysa annesi her iki günde bir deÄŸiÅŸtirirdi çarÅŸaflarını. Belli ki onu bu iki gün içinde gizlice koymuÅŸtu. İçimde bir hüzün ve tuhaf bir merakla aldım mektubu. Ãœstünde benim adıma olduÄŸu yazılıydı. Daha da bir garip oldum. Ellerim titreyerek açtım zarfı ve yavaşça okumaya çalıştım. Çalıştım çünkü gözyaÅŸlarım gözlerime perde indirmiÅŸti adeta. Ä°lk tanıştığımız günden beri olan eÄŸlenceli anıların hepsini yazmıştı. Okurken bir yandan da gülümsüyordum. Anıların o hoÅŸ tadı gülümsetiyordu beni. Ortaokul sonra lise ve üniversite hayatında ki en önemli yanlarını yazarak bana anlatmaya çalışmış. Mektubun sonlarına doÄŸru kendimi ÅŸaÅŸkınlıktan alamadım. Beni o ilk tanışmamızdan beri sevdiÄŸini ve yıllar boyunca bu sevginin artarak büyüdüğünü söylüyordu. Ä°nanmak istiyordum ama inanamıyordum. Neden bana söylemedi diye içimden geçiriyordum o anda. Mektuba devam edince anladım neden olduÄŸunu… Bu hastalığın çocukluktan beri olduÄŸunu ve yaÅŸamının sonuna kadar da sadece bir umutla devam edeceÄŸini yazmıştı. Bir umut sadece… Tedavisi yoktu ve hayat devam ediyordu. Gün gelince saÄŸlığı ona nerede dur diyorsa orada hayatı bitecekti. Ve bu yüzden bana asla sevdiÄŸini söylemediÄŸini de yazmıştı. Bundan dolayı nasıl acı çektiÄŸini de satırlarında şöyle belirtmiÅŸti:

“Ãœniversite hayatımın en güzel günlerini seninle geçirmek istiyordum ama hastalığın son zamanları olduÄŸunu öğrendim ve senden uzaklaÅŸmaya çalıştım. Ben uzaklaÅŸsam da sen benden uzaklaÅŸamıyordun. Beni sevdiÄŸini biliyordum ama yapamazdım… Ölüyordum günden güne… Anladım senden uzakta olamayacağımı ve her günü seninle geçirdim. Ä°nsan ölümün kıyısında yalnız sevdiÄŸiyle olunca umut ediyormuÅŸ hayat adına. Umudum sendin, yalnız benim için umut denen ÅŸey geçerliliÄŸini yitirmiÅŸti. Ölüyorum sevdiÄŸim… Bir kez olsun gözlerine bakıp Seni Seviyorum diyemeden… Benden sonra da o güzel gülümseyiÅŸini eksik etme. Seni Seviyorum ve sonsuza dek seveceÄŸim.”

Son mısralar da artık dayanacak gücüm kalmamıştı. Sonra zarfın içinde bir de resim olduğunu farkettim. Benim gülümseyen bir resmimi koymuştu zarfın içine. Resmin arkasında ise Seni Seviyorum yazılıydı.

Onunla en güzel gülümseyişleri görüp en unutulmaz anıları yaşamışız. Yıllarca aşkı kalplerde yaşayıp gözlerde okumuşuz. Birbirimize sevgi sözcüklerini söyleyemeden ise ayrılığa düşmüşüz. Bunların en acısı ise o olmadan bu dünyada yaşamakmış.