OturduÄŸum semt aÅŸk’a uzak, bütün dolmuÅŸlarda ismine sadık ve her nedense hep bana inadımtrak dolup taÅŸarken, sağımı solumla okÅŸuyorum ben. Saçlarımın kıvrımında sifonsuz tuvalet molaları veriyor rüzgar. Bir uçurtma görüyorum sonra, esintiye kapılıp süzülegiden.

Aldanıp uçmak var peşinden aklımda, dur diyen karın ağrılarımın inadına. Sağ elimi kaldırıyorum boşluğa doksan derecelik bir açı sergileyip. Bir minibüs durmak için yavaşlıyor elime beş kala. Birkaç metre sonra beni davet ediyor duraklayıp. Hızlıca çıkıyorum üç basamak kadar merdiveni ve kaptana fısıldıyorum ;

- Aşktan geçer mi abi ?
KAPTAN : O bir önceki öyküdeydi genç.
- Ben bu senaryoya yabancıyım, buralarda bir yerde bulabileceğimi öğrendim uçurtmalardan.
KAPTAN : Tanıdım seni delikanlı, o öyküdeki sendin.
- Hangi öyküden bahsettiğinizi bilmiyorum.
KAPTAN : Bizde herşeyin farkındayız delikanlı, bak saçlarıma.
- İyide sizin saçınız yok ki şoför bey abicim.
KAPTAN : Yok deÄŸil mi.
- E yani.
KAPTAN : Otur şuraya genç, bu öyküde de benim bi tuzum olsun.

(Kaptan torpidodan çıkardığı yıpranmış bir kasedi teybe takmak isterken; )